Retro Portsmouth Shirts – Koningen van de Zuidkust

Portsmouth Football Club werd opgericht op 5 april 1898, het idee van lokaal zakenman John Brickwood en advocaat Alfred Bone, die een consortium samenstelden om professioneel voetbal naar de stad te brengen. Ze vestigden zich in Fratton Park, een stadion dat zijn adres in meer dan 125 jaar nooit heeft veranderd, waardoor het een van de meest sfeervolle en werkelijk historische locaties in het Engelse voetbal is.

Het grootste tijdperk van de club begon eind jaren veertig. Onder manager Bob Jackson won Portsmouth opeenvolgende First Division-kampioenschappen in 1948–49 en 1949–50, als laatste club ooit die consecutieve titels in de hoogste klasse won voordat het maximumloon werd afgeschaft. Het was een prestatie gebouwd op wilskracht, organisatie en de heldendaden van spelers als Jimmy Dickinson, die 764 optredens voor de club maakte over twee decennia en de grootste dienaar in de Pompey-geschiedenis blijft.

De decennia die volgden waren grotendeels onopvallend in vergelijking, met Portsmouth dat zich nestelde in de middenklasse van het Engelse voetbal. De club wisselde de divisies voor een groot deel van de jaren zeventig en tachtig, waarbij Alan Ball – zowel als speler als manager – wat opwinding bracht, en Alan Knight zich vestigde als wellicht de beste keeper die nooit een senior England-cap verdiende, Pompey 22 jaar en bijna 700 optredens dienend.

Het moderne gouden tijdperk brak aan in de jaren 2000 onder eigenaar Milan Mandarić en het managementgenie van Harry Redknapp. Portsmouth promoveerde naar de Premier League in 2003 en vestigde zich onmiddellijk als serieuze kandidaten voor de bovenste helft. Onder nieuwe eigenaar Alexandre Gaydamak en met Redknapp die terugkeerde na een periode bij Southampton, stelden ze een ploeg samen met echte sterren – Pedro Mendes, Sulley Muntari, Nwankwo Kanu, Glen Johnson – en op 17 mei 2008 versloegen ze Cardiff City met 1–0 in de FA Cup Final in Wembley, met Nwankwo Kanu die het enige doelpunt scoorde. Het was de eerste grote trofee van de club in 58 jaar.

Wat volgde was een van de meest dramatische instortingen in het Engelse voetbal. Verpletterende schulden, meerdere eigenaarswisselingen en twee periodes van bewindvoering zagen Portsmouth van de Premier League naar League Two zakken in 2013. De club werd een cause célèbre voor supporterseigendom toen de Pompey Supporters' Trust de leiding overnam, uiteindelijk de financiën van de club stabiliserend en de lange weg terug begonnen. In de jaren 2020 klom Portsmouth opnieuw, bereikte de Championship – de tweede divisie – en bewees dat het hart van Pompey niet gebroken kon worden.

Jimmy Dickinson blijft de maatstaf waaraan alle Portsmouth-spelers worden gemeten. De linkermiddenvelder, bekend als 'Gentleman Jim' vanwege zijn sportiviteit, ontving in bijna 800 optredens voor de club nooit een gele kaart, was aanvoerder tijdens de kampioenschapsjaren en verdiende 48 England-caps. Zijn standbeeld voor Fratton Park en de tribune die zijn naam draagt, getuigen van zijn permanente plek in de ziel van de club.

Alan Knight, de keeper die als tiener in 1978 aankwam en bleef tot 2000, staat op een goede tweede plek in het Pompey-pantheon. Loyaal, consistent en briljant was Knight het rustige middelpunt van soms chaotische clubs en verwierf een cultstatus die tot op de dag van vandaag voortduurt.

Het Premier League-tijdperk bracht een sterrengalaxis aan. Peter Crouch scoorde enkele gedenkwaardige doelpunten en bracht zijn kenmerkende luchtspel mee, terwijl Lomana LuaLua een publiekslieveling werd vanwege zijn acrobatische vieringen. Sol Campbell, die transfervrij van Arsenal overkwam, was een imposante aanwezigheid in de FA Cup-winnende ploeg. Robert Pires had een korte maar gedenkwaardige periode. Sulley Muntari was een dynamische kracht op het middenveld. Nwankwo Kanu, de Nigeriaanse legende die de FA Cup-finalewinnaar scoorde, blijft een van de meest geliefde figuren in de moderne Pompey-folklore.

Op de trainersbank vertegenwoordigen Harry Redknapp's twee periodes het hoogtepunt van de moderne ambitie. Tony Adams leidde de club korte tijd, terwijl Bobby Campbell en Frank Burrows elk bijdroegen aan de stabiliteit van de club in het middentijdperk. Huidig manager John Mousinho heeft het competitieve vermogen van Pompey hersteld met een teamspirit die de grootste tijdperken van de club weerspiegelt.

Het koninklijk blauw van Portsmouth is een van de meest onderscheidende en geliefde kleuridentiteiten in het Engelse voetbal. Het thuisshirt is door elk tijdperk trouw gebleven aan dat diepe blauw, waardoor het onmiddellijk herkenbaar is en een rijke linie van verzamelstukken heeft gecreëerd.

De kampioenschapsshirts uit de jaren veertig waren eenvoudige, elegante zaken – effen blauw met witte kragen, gedragen door helden in een tijdperk waarin het spel na de oorlog nog zijn weg zocht. Dit zijn buitengewoon zeldzame originelen, maar replicaversies vangen die tijdloze esthetiek prachtig.

De jaren tachtig brachten een avontuurlijker ontwerp met de Admiral- en later Umbro-tijdperken, inclusief gedurfde witte biezen en onderscheidende kragen die verzamelaars nu waarderen om hun tijdgebonden charme. De vroege jaren negentig-shirts van verschillende fabrikanten bevatten enkele aangenaam retro graphics en sponsorlogo's die tegenwoordig heerlijk gedateerd aanvoelen.

De Premier League-shirts uit de jaren 2000 behoren tot de meest begeerde retro Portsmouth-shirts op de markt. Het 2008 FA Cup-finaleshirt – gedragen bij die triomfantelijke Wembley-overwinning – is de heilige graal voor elke serieuze verzamelaar, met het Pompey-embleem trots op een schoon koninklijk blauw canvas. Een retro Portsmouth shirt uit dit tijdperk draagt een werkelijk historisch gewicht. Uitshirts uit de Premier League-jaren, sommige met opvallende gele of witte designs, worden steeds populairder bij verzamelaars die de Fratton Park-avonden onder de schijnwerpers nog kennen.