Retro Hibernian Shirt – Famous Five en Easter Road Glorie

Het verhaal van Hibernian begint niet alleen als een voetbalclub, maar als een levensader voor de gemeenschap. Canon Edward Hannan en leden van Edinburgh's Iers-katholieke gemeenschap richtten de club op in 1875, waarmee de Ierse diaspora in Schotland een middelpunt kreeg voor identiteit en verbondenheid. De naam Hibernian werd bewust gekozen als eerbetoon aan hun Ierse roots, en de groene kleding weerspiegelde de kleuren van het oude land. Vroeg succes volgde snel, want de club won de Scottish Cup in 1887 – een triomf die Hibernian vestigde als een echte kracht in het Schotse voetbal.

De ware gouden eeuw van de club brak aan in de late jaren 1940 en vroege jaren 1950 met de legendarische Famous Five-voorhoede: Gordon Smith, Bobby Johnstone, Lawrie Reilly, Eddie Turnbull en Willie Ormond. Dit vijftal terroriseerde verdedigers door heel Schotland en Europa met adembenemende vaardigheid en telepathisch begrip. Ze stuwden Hibs naar drie Schotse landskampioenschappen in vier seizoenen – 1948, 1951 en 1952 – en produceerden voetbal waarvoor neutrale toeschouwers van heinde en verre kwamen. Lawrie Reilly, bijgenaamd 'Last Minute Reilly' vanwege zijn gewoonte om cruciale late goals te scoren, werd een nationaal icoon, terwijl Gordon Smith mogelijk de beste rechtsbuitenspeler van zijn generatie op het continent was.

In 1955 schreef Hibs geschiedenis als de eerste Britse club die werd uitgenodigd om deel te nemen aan de nieuw gevormde European Cup. Ze bereikten de halve finale, versloegen Rot-Weiss Essen en Djurgårdens voordat ze nipt verloren van Reims, de uiteindelijke finalisten. Het was een baanbrekende prestatie die de hele traditie van Britse clubs in Europees verband hielp vormgeven en voorafging aan de beroemde deelname van Manchester United aan dezelfde competitie.

De jaren 1970 brachten verdere glorie onder manager Eddie Turnbull – zelf een lid van de Famous Five – die een team opbouwde dat bekendstond als Turnbull's Tornadoes. Dit levendige elftal won de Drybrough Cup en bleef aanhoudend strijden om de landstitel met expansief en aanvallend voetbal dat de verbeelding prikkelde.

Decennialang bleef de Scottish Cup een bron van pijnlijke frustratie. Hibs had hem niet meer gewonnen sinds 1902, een droogte die zich over 114 jaar uitstrekte en uitgroeide tot een van de meest besproken vloeken in het voetbal. Dat veranderde allemaal op 21 mei 2016 toen David Gray's kopbal in de blessuretijd tegen Hearts op Hampden Park duizenden groen-wit geklede supporters in vervoering bracht. De 3-2 overwinning maakte een einde aan de langste titeldroogte in de geschiedenis van het Schotse voetbal en veroorzaakte taferelen van euforie die nog generaties lang besproken zullen worden.

De Edinburgh Derby tegen Heart of Midlothian blijft een van de felste en meest gepassioneerde wedstrijden in het Schotse voetbal, waarbij beide clubs geografisch van elkaar gescheiden zijn maar verenigd in wederzijdse minachting. Wedstrijden op Easter Road en Tynecastle dragen een intensiteit die door weinig derby's elders in Groot-Brittannië wordt geëvenaard.

De geschiedenis van Hibernian wordt verlicht door spelers van werkelijk wereldklasse, te beginnen met de Famous Five wier nalatenschap alles op Easter Road overschaduwt. Gordon Smith was zo technisch begaafd dat hij drie verschillende Schotse clubs vertegenwoordigde in Europese competitie tijdens zijn carrière. Bobby Johnstone werd de eerste speler die scoorde in opeenvolgende FA Cup-finales op Wembley, nadat hij Easter Road had verlaten voor Manchester City. Eddie Turnbull keerde later terug om de club te managen, waarmee hij een opmerkelijke carrièrecirkel voltooide.

Pat Stanton was het kloppende hart van Hibs gedurende de jaren 1960 en 1970 – een elegante, intelligente middenvelder die alles belichaamde waarvoor de club stond en het team met onderscheiding aanvoerde voordat hij aan het einde van zijn carrière naar Celtic vertrok onder Jock Stein. Joe Baker, die als tiener op het toneel verscheen, scoorde met buitengewone regelmaat en werd de eerste speler van een Engelse of Schotse club die door Engeland werd opgeroepen, op grond van zijn geboorterecht want hij was geboren in Liverpool.

De jaren 1990 brachten John Collins, een technisch superieure middenvelder die doorging naar Monaco en Celtic en daarmee het profiel van de club aanzienlijk verhoogde. Russell Latapy, de Trinidadiaanse spelmaker, werd een cultfiguur dankzij zijn dribbelkunsten en aanstekelijke persoonlijkheid. Gareth Evans, Murdo MacLeod en Keith Wright droegen elk bij aan gedenkwaardige bekerrondes.

Managers hebben de club net zoveel gevormd als spelers. Jock Stein had een korte maar impactvolle periode voordat hij vertrok naar Celtic, terwijl Bob Shankly – broer van de grote Bill – stabiliteit en ambitie bracht. Het managerstijdperk van Eddie Turnbull produceerde een deel van het meest onderhoudende voetbal dat Easter Road ooit heeft meegemaakt. Meer recentelijk lieten Pat Fenlon, Terry Butcher en Neil Lennon hun stempel drukken op de moderne identiteit van de club, waarbij Alan Stubbs toezicht hield op die historische Scottish Cup-triomf van 2016.

De retro Hibernian shirt-traditie is verankerd in een van de meest herkenbare kleurencombinaties in het voetbal – een levendig smaragdgroen en wit dat zowel de Ierse erfenis als de weelderige intensiteit van Easter Road zelf weerspiegelt. Door de decennia heen heeft het shirt zich ontwikkeld met behoud van die essentiële identiteit.

In de jaren 1970 en vroege jaren 1980 droeg Hibs eenvoudige, elegante ontwerpen – simpele groene shirts met witte kraag en manchetten, soms met een dunne witte streep langs de mouw. Deze strakke esthetiek heeft prachtig gerijpt en behoort tegenwoordig tot de meest gewilde items voor vintage shirtverzamelaars.

De late jaren 1980 en jaren 1990 brachten het tijdperk van gedurfde graphics en avontuurlijk design. Umbro en later Le Coq Sportif produceerden shirts met diagonale strepen, abstracte patronen en opvallende badge-plaatsingen die de uitbundige shirtontwerpcultuur van die tijd weerspiegelden. Het groen verdiepte zich soms naar een donkerder smaragd, wat sommige shirts een dramatisch ander visueel gewicht gaf.

Sponsoring verscheen op de Hibs-shirts in de loop van de jaren 1980, waarbij diverse in Edinburgh gevestigde bedrijven hun naam leenden aan de borst. Verzamelaars zoeken met name naar nette exemplaren van edities zonder sponsor of vroege sponsoredities, waarbij het ontwerp voor zichzelf spreekt.

De jaren 2000 introduceerden meer gestroomlijnde, atletische pasvorms en de geleidelijke overstap naar moderne synthetische stoffen, maar de ontwerpers van Hibs respecteerden consequent de kleurerfenis van de club. Bepaalde uitshirts – met name lichtgele en witte versies – hebben een gepassioneerde aanhang ontwikkeld onder verzamelaars vanwege hun eigenheid en zeldzaamheid.